Een kunstzinnig ommetje in 1001 stappen


Wist u dat er in Grijpskerk veel mensen zijn die de kwast op een bijzondere manier weten te hanteren?
Op een verjaardagfeestje kwam er ineens een idee om (amateur) kunstenaars een expositie in Grijpskerk te gunnen. Een kunstzinnig idee. Op verschillende locaties kon je dus afgelopen zaterdagmiddag schilderijen bewonderen. Een prachtig idee. Ik als kunstliefhebber loop vol goede moed naar het startpunt. In het voormalige Gemeentehuis bij Crawfurd’s Corner hangt buiten een lichtblauwe banner met de tekst ‘Creatief Grijpskerk’. Kijk, hier hou ik van, Grijpskerkers waar de energie vanaf spat. De bril op de kop en hup naar binnen. Ik zie Hans druk aan het stofzuigen: “Hee Hans , goed bezig, altied mooi om een ander aant wark te zien”.
Jolanda ziet mij en geeft mij een ‘high five’, “Hoe was de vakantie?” Ik zet mijn bril inmiddels op mijn neus en mopper nog wat: “Veuls te kort”. Ondertussen viel mij het oog op een schilderij van Kees van der Veen, boven staat de tekst; “Dit is mijn uitspraak…”.
Het doek vertoont kraaien die neerbuigend neer kijken op een klein vogeltje. De vraag werd gesteld: “Herken je het?” Diepe zucht, altijd een lastig moment, ik herken niets, hopelijk hoort de kunstenaar van het schitterende doek niet dat ik het simpelweg niet herken. Ik wil zo graag zeggen: “Ja tuurlijk herken ik het”, maar dan lieg ik, voorzichtig doe ik mijn bril af en doe 1 van de 1001 stappen, deze keer een stap terug en kijk Jolanda aan: “Weet jij het?” lachend wijst ze naar het doek en dan pas zie ik het. De kunstenaar Kees van de Veen komt erbij en ik kan weer volop zeggen dat het herkenbaar is; “Mooi doek, je herkent Grijpskerk er duidelijk in”. Jolanda grijnst op afstand. Ondertussen zet ik de volgende stappen en tref ik doeken van Mevr. Belav Jack aan. De bril moet weer op. Ik kruip zowat het schilderij binnen en mijn mond valt open en even later zeg ik: “Dit is monnikenwerk”, ik raak onder de indruk. Nu ben ik nog maar op 1 locatie geweest en heb al het nodige kunstwerk van Grijpskerkers bewonderd. Met een goed gevoel neem ik de volgende stappen, op naar een nieuwe locatie.

Bij Katenberg stap ik de oude schoenenwinkel binnen en tref ik kunstwerken van Roel Henstra en Jan Postma. Het is gelijk weer genieten en daar komt nog eens bij, je kunt ook mooi met de kunstenaars praten. Hoe kom je tot zoiets te schilderen? Vaak zitten er leuke ideeën en fantasie achter elk schilderij. Nu herken ik doeken van eerdere exposities. Goede kunst blijft dus in je hoofd hangen. Even is er een twist over de Grand Canyon. “Is dat de Grand Canyon wel?” In feite maakte het niet uit, het was in mijn beleving mooi en mythisch geschilderd. Er was zelf eentje op een oude dakpan geschilderd. Een dakpan van meer dan 500 jaar oud. De kunstenaar vertelt mij het verhaal en idee erachter. Hoe bijzonder is zoiets? Het enige wat ik kan opmerken: “Ik doe het je niet na”.

Bij ’t Huys stap ik na 333 stappen de volgende kunstenaars tegemoet. Mijn oog valt op een bijzonder mooi tafereel van opa en oma op klompen gemaakt door Wia Nicolai. Verder hangen er mooie doeken van Henk van der Naald en ook hier waren aantal bezoekers aanwezig. De gehele expositie werd overigens zeer goed bezocht. De organisatie krijgt hierdoor een pluim en waardering. Want vaak worden expositie maar door weinig mensen bezocht. Toch zijn er mensen en vooral ook buiten het dorp die hier op afkomen. Hulde!

Kapsalon Ostara waren kunstwerken van Tiny Visser te zien. Ook zij heeft verschillende stijlen bij elkaar gemaakt, mijn oog viel op een treurende dame. Mooi in zwart gehuld. Ik werd er gelukkig vrolijk van, zodat ik weer de volgende stappen kon zetten. Een bord wijst mij naar de woning van Dominee Landman aan de Nic. Grijpstraat. Maar ik sla deze eerst even over en stap bij Marianne Zwama naar binnen. Links zie ik Huub Leenders zitten. Hij groet mij met een lach. Ik besluit om naast hem te zitten en we kunnen vol bewondering praten over dit geweldig initiatief. De kunstwerken van Huub herken ik. De Andy Warhol springt er meteen uit. Het leuke van Huub is je kunt met hem mooi over kunst praten, nooit is hij negatief over andermans kunstwerken. Altijd is er volop bewondering. Marianne Zwama’s werk herken ik eveneens. Ze schildert vaak op hout. Ik bezit overigens zelfs een originele Zwama. Ik zie nieuw werk van haar, mijn oog valt op een schilderij, waarop een volwassen vrouw is afgebeeld, althans dat dacht ik, bleek dat het om haar jonge dochter ging. Niets is pijnlijker, wanneer je je enorm vergist in leeftijden. Er wordt gelachen om deze blunder, ik probeer me in alle bochten te wringen en dan opeens, stapt dominee Landman binnen, er valt een stilte en eentje roept: “Hé de dominee komt voorbij”. Voor mij was het “Save by the Bell”. Ik kon er lekker tussen uitglippen.

Bij Smedes hangen doeken van Clara. Och, ik herken de vrolijke nonnen en hoor Clara zeggen tegen een andere: “Je moet gewoon door schilderen, liefst elke dag schilderen “. Ik draai me om en merk een beetje sarcastisch op: “Oh vandaar de Ikea roos”. Clara lacht me toe en weet als geen andere dat ik zoiets niet kwaad bedoel. Op het einde van de Herestraat stap ik het kantoor van de Regiobank binnen. Ik zie Johan Steller relax onderuit zitten. Johan Steller heeft hier prachtige tekeningen staan en op een mooie manier een paard na geschilderd. Het oog valt er meteen op. Verder hangen er doeken van mijn moeder. Ach, die herken ik. Ik was erbij dat ze het maakte en vind het hier niet gepast om daar ook maar iets over te zeggen. Toch maar eentje benoemen. Er is bewondering voor het doek “Daniel in de Leeuwenkuil”, normaal hangt die bij mij thuis en je weet hoe het is gemaakt en het blijft raar om dan ineens naar te kijken in een andere omgeving.

Mijn laatste stappen onderneem ik naar de woning van Atze Landman. Daar herken ik de vele schilderijen van de bescheiden dominee. Ooit zei hij tegen mij: “Ach ik smeer er maar wat op los”. Er hangen ook doeken van Marja Stol. Bijzondere koeien en met bijzondere kleuren gemaakt. Daarmee zette ik de laatste stappen richting het begin punt. In de Herestraat tref ik mensen uit een ander dorp “Grijpskerk heeft veel talent meneer, het maakt het dorp uniek”. Stiekem bal ik mijn vuisten en roep zachtjes “Yeah”.
Nog even stap ik weer Crawfurd’s Corner binnen. Daar spreek ik nog even met mevr. Belav Jack en kom je eigenlijks tot de conclusie dat de energie die je erin stopt, je niet door hebt dat je tot midden in de nacht ermee bezig bent. Dat is vaak het geval als je de schouders eronder zet. Met alles wat je maakt of organiseert. Er zullen altijd mensen die zeggen. “Niets aan”. Maar dat zijn wel de mensen die nog nooit wat hebben gepresteerd. Kunst is mooi, of het nu door amateurs of door prof wordt gemaakt. De tijd en energie die je erin steekt betaalt zicht altijd terug. De kunstenaars hebben vandaag genoten van aandacht die ze dik en dik verdienen. Een idee wat je bedenkt tijdens een verjaardagsfeest. In 1001 stappen heb ik weer kunnen zien dat wij als bewoners van Grijpskerk zo veel in staat zijn.

Ik noteer alvast in mijn agenda. “Creatief Grijpskerk 2017”.

Vandaag in Grijpskerk

  • Geen activiteiten bekend

Binnenkort in Grijpskerk